Hoi allemaal,

Vandaag is het zover. Precies één jaar geleden vertrok vanuit Nederland naar New York! Het grootste avontuur van mijn leven en oh wat ben ik blij dat ik hiervoor gekozen heb! Dit was echt de beste beslissing van mijn leven. Misschien is het leuk om jullie te vertellen hoe het nu met me gaat een jaar verder. Momenteel doe ik de Pabo en gaat dit super goed! Ik loop stage op een hele leuke school (wel in een achterstandswijk) en heb het echt super naar mij zin! Op dit moment gaat stage een beetje moeizaam, dit omdat het coronavirus er voor gezorgt heeft dat alles dicht is, mijn stageschool maar ook saxion. De lessen van Saxion krijg ik momenteel digitaal aangeboden en mijn stagedagen gaan niet door omdat dit dus gewoon niet kan. Hier baal ik wel van want ik weet niet wat voor gevolg dit heeft voor mijn opleiding, aangezien ik nu wel studievertraging op loop. 

Verder heb ik nog best goed contact met mijn vriendinnen uit New York. Zo is afgelopen juni Laura naar Enschede gekomen en hebben we hier een beetje gewinkeld en bij gekletst. We zijn vervolgens ook nog eens in augustus samen naar het concert van Ariana Grande in het ziggo dome geweest. Verder ben ik ook nog in juni met Adriënne, Yentl en Janique naar Walibi geweest en zijn we met Sofie, Janique, Evi, Yentl en Laura een dagje naar Amsterdam geweest. Als laatst heb ik enkele weken geleden Janique opgezocht in Brabant en ben ik daar een weekendje geweest. Kortom, ook na New York hebben we nog contact gehouden. 

Nu heb ik echter mijn laatste week op New York nooit meer geblogt. Dit komt omdat ik hier simpelweg geen zin in had, oeps. Wel had ik nog een stukje geschreven toen ik net thuis kwam, maar heb ik dit nooit afgeschreven. Nu heb ik vandaag even goed in mijn geheugen gegraven en heb ik de blogpost afgeschreven. Dus geniet hieronder van mijn laatste week in New York!  

_________________

Tja, hier is ie dan. De allerlaatste blogpost. Ik ben inmiddels alweer een week thuis en ik moet toch wel eerlijk zeggen dat dat wel weer even wennen is hoor. Maar voordat ik daar verder op in ga, zal ik eerst vertellen wat ik de laatste week allemaal gedaan heb, want dat is nogal redelijk wat. 

Die maandag had ik, zoals iedereen maandag, les om half 9. Wel zat ik nu een niveau hoger, aangezien vorige week Progress week was. Wat betekent dat je in die week een schrijftoets, leestoets, luistertoets en grammatica toets moest maken. Je moest minimaal 50% op de leestoets scoren, 50% op de luistertoets en 70% op de grammatica als je een niveau omhoog wou gaan. Ik had uiteindelijk 67% op lezen, 72% op luisteren, 90% op grammatica en een 8,5 voor mijn schrijftoets dus ik kon makkelijk een niveau omhoog waardoor ik nu in C1.3 zat. Echter werd wel mijn klas helemaal door elkaar gehaald waardoor met bijna niemand meer van mijn oude klas in de klas zat. Waaronder dus ook niet meer met Jessy, wat ik wel jammer vond. Wel zat ik nu met Nathalie en een nieuw Nederlands meisje genaamd Celeste in de klas, dus dat was opzich ook wel weer leuk. En bovendien was het nog maar een week, dus dat kon ik nog wel uithouden.

Ik had die maandag les tot half 3, maar de laatste les was er eentje die ik nog nooit gehad had, namelijk My EF moment, reflecting on your journey. Ik had al van Laura en Evi toen te horen gekregen dat je dan met alle mensen die die week zouden vertrekken, samen zou gaan zitten en gaan reflecteren op alle dingen die je gedaan hebt. Ik was dus erg benieuwd wat die les inhield en ik zat daar dus als keurige student zijnde om half 2 te wachten op de rest van de studenten. Maar die kwamen uiteindelijk dus niet opdagen. 

De lerares die die les gaf, kende ik ook niet heel goed. Ik had haar wel iedere vrijdag voor mijn lecture maar daar zit je officieel met 120 mensen (er komen vaak niet meer dan 30 à 40 mensen opdagen). We hebben die les dan ook maar een beetje met elkaar gepraat rondom New York en mijn ervaringen, maar ook over andere dingen zoals de environment en hoe dat allemaal in Nederland geregeld was. Over het algemeen wel gezellig geklets en na een korte huishoudelijke mededeling over de laatste dag, mocht ik eigenlijk alweer gaan. De dag heb ik dan ook verder niet heel veel bijzonders gedaan. Ik besloot alleen nog een lijstje te maken met de dingen die ik nog echt heel graag wou zien/doen hier in New York. Aangezien ik best een aardig groot gedeelte al had gezien, was dit lijstje niet heel erg lang. 

Die dinsdag hebben we weer niet heel veel gedaan. Ik begon om 13:00 uur en had les tot 17:30, dus heel veel kon je ook niet echt doen. ‘s avonds natuurlijk wel weer naar volleybal geweest, aangezien we dat iedereen dinsdagavond doen. Daar nog wel een andere Nederlands meisje ontmoet, waarmee ik aan de praat raakte. Ik vroeg aan haar wanneer zij weer naar huis zou vertrekken en heel toevallig bleek het dus dat ze op dezelfde vlucht zat als ik! Hier was ik gelukkig erg blij mee, want dat betekende dat ik niet helemaal alleen dus naar huis hoefde te vliegen. 

Die woensdag begon ik weer om half 9 en had ik les tot 13:00. Deze dag was wel iets moeilijker aangezien ik nu echt langzamerhand richting het eind ging en ik vandaag al de laatste les had van een van mijn leraren. Zo was mijn spin class American Ways die dag voor het laatst en betekende het dus dat ik afscheid moest nemen van mijn lerares. Ik wou eigenlijk een sleutelhanger met van die typische Nederlandse klompjes geven, maar ik had er geen gekocht in Nederland. Ik had gehoopt dat dit nog wel ergens in New York kon krijgen aangezien New York Nederlandse roots heeft, maar helaas kon ik dit nergens verkrijgen. Ik besloot na de les nog even naar mijn lerares toe te lopen om haar alsnog te bedanken voor de lessen. Voor de meeste die het nog niet weten, deze lerares is echt typisch, maar dan ook echt typisch een Amerikaan. Heel enthousiast en uitbundig maar tegelijkertijd heeft ze ook iets neps over zich heen. Begrijp me niet verkeerd hoor, want ze was echt super aardig altijd, maar ik vond haar wel een beetje apart. Toen ik dus ook aan haar vertelde dat het mijn laatste dag was vond ze het super jammer. Ze vroeg hoe ik het bij haar in de les had gehad en ze zei dat ze me een super leerling vond en dat ik een geweldige toekomst tegemoet ging met een goede baan en een mooi huis en natuurlijk een man en kinderen (dit bedoelde ik nou met het iets te uitbundig en iets te Amerikaans). Ik moest er opzich wel om lachen en ik heb haar buiten het klaslokaal nog een knuffel gegeven. Toen ik richting het teahouse wou lopen om daar te gaan lunchen met Adriënne en Janique, keek een klaslokaal in en zag ik daar mijn oude lerares staan. Voor de mensen die het nog weten, de eerste drie weken voordat ik er dus een soort van vakantie was, had ik een andere lerares. Zij was dus echt super aardig en ik kon daar dus ook best goed mee opschieten. Toen ze dus vertelde dat ze na de vakantie waarschijnlijk weer op B2.2 les ging geven baalde ik wel. Ik had verwacht dat ik haar nog wel rond zou zien lopen, maar dit was echter niet het geval. Pas die woensdag in mijn laatste week zag ik haar staan in een klaslokaal en kon ik het ook niet laten om even naar haar toe te gaan. Ze was vond het super leuk om mij te zien en ze vertelde ook dat ze niemand meer van onze oude klas had zien lopen of iets. Dat klopte uiteindelijk ook aangezien ik en nog een andere jongen de enige waren die momenteel nog op EF zaten. Ik heb met haar denk ik ook nog wel 10 minuten staan te praten. Ik had haar verteld dat het mijn laatste week was en dat ik in Nederland een opleiding ging doen om lerares te worden en ik daarvoor mijn toelatingstesten moest halen. Ze vond het heel leuk om te horen dat ik ook lerares wou worden en wenste me ook alle geluk. 

Nadat we wat geluncht hadden, zijn we met z’n drieën vertrokken richting New York. Ik wou nog heel graag naar wat specifieke winkels om daar wat te kopen. Zo gingen we dus eerst richting de Innisfree. De Innisfree is een koreaans beauty merk waar je van alles kan kopen rondom huidverzorging. Dus face cleansers of gezichtsmaskertjes. Aangezien het dus een Koreaans merk is kan je het alleen maar verkrijgen in Korea, China en sommige delen van Amerika. Dus ik wou hier dus heel graag naartoe. Vervolgens hebben we de metro gepakt naar een andere gedeelte van de stad waar namelijk een sieradenwinkeltje zat. Ik volgde namelijk daar een Youtuber genaamd Claire Lucia die alles vlogt rondom haar leven in New York. Het is een Nederlands meisje die dus verhuisd is naar New York. Helaas was ze niet aanwezig in de winkel waar ze werkte, dus kon ik haar niet ontmoeten. Ik heb daar nog een wel een kettinkje gekocht van het vrijheidsbeeld, als souvenir van New York. We hebben vervolgens met z’n drieën nog een beetje door New York gelopen en besloten nog wat te eten bij Juniors. Vervolgens zijn we weer met de trein terug naar de campus gegaan. 

Die donderdag begon mijn les pas om 10.00, dus ik kon een beetje uitslapen. Tevens was dit echter mijn allerlaatste lesdag, aangezien we die vrijdag cultural fair hadden. Cultural Fair is letterlijk vertaald cultuurmarkt, hierbij kreeg ieder land een lokaal ingedeeld en konden we dit versieren met, in ons geval, Nederlandse dingetjes. Cultural Fair was altijd een grote happening in Tarrytown. Bijna het hele dorp kwam wel en alle leerkrachten namen ook familie mee. Dit zou dus vrijdag plaats vinden, en dus zouden de lessen van de die dag dus vervallen. Na mijn Ilab class op donderdag, had ik mijn laatste Spin-class, namelijk US history and Politics. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik wel baalde dat dit mijn laatste les daarvan was. Ik vond dit namelijk een van de interessantste spin classes die ik heb gehad daar. Na de les ben ik dan ook naar mijn leerkracht toe gelopen en heb ik hem bedankt voor de leuke lessen. Ik kreeg van hem een hand en hij vroeg mij nog wel wat ik nu ging doen in mijn eigen land. Ik had hem al eerder verteld dat ik hiervoor verpleegkunde had gedaan en dat ik me nu ging focussen op een opleiding om leerkracht te worden. 

Na het afscheid nemen, had ik nog een les te gaan. Mijn laatste General English class. Ook hier heb ik aan het einde van de les afscheid genomen. Ze was heel aardig en ook zij gaf me een hand. Het voelde wel een beetje afstandelijk, maar dat maakte op zich niet zo heel veel uit. Ik had niet echt een hele sterke band met haar. Die avond heb ik verder niet veel bijzonders gedaan, op het schrijven van enkele dutch facts na. 

De volgende dag begon de cultural fair om 11.00, dus moesten we voor 11.00 ons lokaal versierd hebben en moest alles klaar staan. Om 10.00 zijn we dan ook begonnen. De taken waren verdeeld en iedereen kon bezig met zijn/haar deel van het versieren. Ik had een wat kaartjes met Dutch Facts over het lokaal gehangen en ik had een een quiz gemaakt over Nederland. Verder hingen er in het lokaal nog wat informatie over sporters, de dierenambulance, konden de mensen enkele snoep en andere dingen proeven en was er door onze begeleidende docent op een papier een molen met tulpen geschilderd waar de mensen foto’s voor konden nemen. We hebben die dag super veel gedaan en gezien, eigenlijk teveel om op te schrijven. Zo kwamen er erg veel leraren en andere mensen langs en heb ik zelf nog door andere lokalen gelopen (Frankrijk was echt super mooi). Ik had voor mijn leerkrachten waarvan ik les had gekregen, enkele dagen geleden nog wat stroopwafels gekocht bij de CVS als een soort bedankje. Deze heb ik aan de leerkrachten gegeven en ze waren er super blij mee. Zelfs aan Sonya (mijn general english docent in de eerste 3 weken) heb ik een stroopwafel gegeven en daar was echter super blij mee, uiteindelijk heb ik nog een foto gemaakt met haar. Aan het eind van de dag was er een soort prijsuitreiking in bepaalde categorieën voor grote en kleine landen. Uiteindelijk hebben we, totaal onverwacht, in de categorie most interactive presentation een prijs gewonnen. We moesten hiervoor naar het podium komen en vervolgens kregen we een certificaat en werd er een foto van ons genomen (helaas heb ik de foto niet meer kunnen krijgen :<). Na de prijsuitreiking zijn we snel naar rita hall gegaan, want daar had ik mijn graduation. Ik kreeg dan nu mijn diploma met daarin ook de uitslag van mijn graduation toets. Hier heb ik dan ook C1 op gescoord! Daarnaast zaten er ook nog mijn cijferlijst van elk vak en je attendance over de hele course. Na de graduation hebben Janique, Adriënne en ik via Uber Eats Mac Donalds besteld en hebben dit snel op de campus opgegeten want we gingen die avond namelijk naar de laatste broadway musical voor mij, namelijk: The Phantom of the Opera. Ik wou al voordat ik uberhaupt naar New York kwam al super graag naar deze musical, maar in Nederland draaide hij helaas niet meer. Ik was toen ook super blij toen ik te horen kreeg dat hij op Broadway nog wel draaide. Na de musical zijn we met de trein weer terug naar huis gegaan. Eenmaal op de campus moest ik helaas afscheid nemen van Janique. Zij zou de volgende dag met EF naar Philadelphia gaan en zou dus al vroeg weggaan. 

De volgende dag heb ik mijn de rest van mijn spullen en ingepakt en nam ik afscheid van mijn kamergenootje. Ik had nog een stroopwafel over en heb deze toen aan haar gegeven. Ik heb vervolgens mijn spullen in Rita Hall en heb samen met Rebecca, een zweeds meisje die ook die dag weg zou gaan, ontbeten en ben toen om 13.00 uur opgehaald met het busje van EF en op het vliegveld afgezet. Samen met het andere Nederlandse meisje, die ik die week eerder had ontmoet, hebben we een beetje over het vliegveld gelopen en zaten we toevallig ook nog eens voor elkaar in het vliegtuig. De vlucht was verder goed gelopen en toen ik weer aan kwam op Nederlandse bodem, kreeg ik ook nog eens te horen dat Nederland het songfestival had gewonnen! Toen we na even wachten de koffers te pakken hadden, namen Daantje en ik afscheid van elkaar en zijn we door de schuifdeuren gelopen, waar mijn ouders met een ballon op me stonden te wachten. Toen ik dat zag wist ik zeker, dit was dan nu ook echt het einde van mijn Amerika avontuur. 

Ik wil jullie allemaal bedanken voor het lezen van mijn verhaal en avontuur afgelopen en jaar! En wie weet, zie ik jullie weer in het volgende avontuur!

– Denise

Hoi allemaal,

Ja, het einde komt nu echt langzaam maar zeker aan. Het voelt zo raar. Deze afgelopen weken zijn zo snel voorbij gevlogen en ik heb echt totaal geen zin om naar huis te gaan. Ik heb zoveel fantastische mensen hier mogen leren kennen en het voelt echt ook zo lang geleden dat ik hier aan ben gekomen. Ik heb echt een beetje mijn plekje gevonden hier en het gaat echt wel even weer moeilijk zijn om naar huis te gaan.

De afgelopen 2 weken heb ik aardig wat leuke dingen gedaan, aangezien Laura 4 mei weer naar huis zou vertrekken hebben we nog wat dingen gedaan we graag wouden zien. Zo zijn we die donderdag in Tarrytown uit eten gegaan bij een restaurantje waar je je eigen burger kan bouwen als het ware. Wat opzich wel lekker was, en zeker leuk was om een keertje te proberen. Wennen aan het eten hier, doe ik nog steeds niet. Het eten van de cafetaria hier is echt soms niet te eten en je komt, echt waar, de ranzigste dingen erin tegen. Er is zelfs een instagram account aangemaakt door iemand hier op de campus genaam: realefnewyork waar allemaal foto’s opstaan van het eten hier. Voor een indicatie van het voedsel van de campus verwijs ik je door naar die pagina. Verder is alles echt mega vet en gewoon een stuk minder lekker. De eerste twee weken vind je het helemaal geweldig, maar daarna verlang je gewoon weer terug groente en fruit. Ik heb ook gemerkt dat hier de drempel om ongezond te eten een stuk lager ligt. Zo is alles wat ongezond is, tien keer zoveel goedkoper dan bijvoorbeeld een bakje fruit. Zo kost een salade al vaak rond de 15 dollar en 2 pizzapunten en een cola maar 3 dollar. Ik denk dat als ik thuis kom, de kookkunsten van mijn moeder een stuk meer ga waarderen! 😛

Ah fijn, verder zijn we die donderdagavond naar de color factory geweest. Het is een soort rondreizende interactieve museum met allemaal kleurtjes en soorten kunst als het ware. Elke kamer had wel iets speciaals. Een kaartje kostte echter wel 40 dollar, niet goedkoop dus, maar het was het zeker waard. Je kreeg er namelijk ook nog eten en drinken bij. Zo kreeg je bij binnenkomst al een soort van ijsje, wat aan de buitenkant deeg was en aan de binnenkant ijs. Na een korte introductie over hoe het museum werkte, kregen we allemaal een kaartje en konden we op pad in het museum. Het kaartje kon je gebruiken om foto’s te maken. Je scande het kaartje en vervolgens werd er door een camera, foto’s voor je gemaakt en direct doorgestuurd naar je e-mail. Super handig dus.

De kamers waar we doorheen liepen waren super verschillend. De ene keer kwamen we in een kamer met allemaal ballonnen en dan weer in een kamer waar je een soort persoonlijkheids test kon doen. De laatste kamer was een blauwe ballenbak. Dus lekker in de ballenbak gezeten en foto’s gemaakt. Voelde me net weer even een kind hoor :’). Het museum was echt super leuk en we hebben het dan ook goede paar uur vol gehouden. Als je de kans krijgt om naar dit museum te gaan, moet je het ook echt zeker doen!

Die vrijdag was een leuke maar ook een droevige dag. Het was namelijk de laatste dag voor Laura. Zij zou die zaterdagochtend weer terugvliegen naar Nederland. We hadden dan ook besloten om nog wat leuks te doen met z’n allen. Aangezien we de Yankees de vorige keer zo leuk vonden ongeacht dat we helemaal nat waren geregend, besloten we het nog maar een tweede keer te wagen. We hadden dit keer echter zelf kaartjes gekocht en we hadden ons onder het afdakje geplaatst, dus als het zou regenen dan zouden we in ieder geval niet nat worden. De game was een groot succes en de Yankees hebben dan ook gelukkig gewonnen! Helemaal afgekeken hebben we het niet, aangezien het om 19:00 uur begon en om 22:00 zaten we er nog. Maar het was echter toen al duidelijk dat ze gewonnen hadden aangezien de tegenstander nog maar één ronde te gaan had en moeilijk zoveel punten in een ronde kon halen.

De volgende dag was het redelijk vroeg opstaan, aangezien Laura om 10:00 de kamer uit moest zijn. Ik heb haar geholpen met het brengen van haar koffers naar Rita hall en vervolgens hebben we voor de laatste keer nog met z’n allen ontbeten. Janique ging om 13:00 met haar roommates naar New York en ik besloot om bij Laura te blijven en haar uit te zwaaien. Om 13:00 was de uber er en was het dan ook eindelijk zover dat ze dan ook echt wegging. Dit was wel even slikken hoor. Je bent namelijk samen hier naartoe gevlogen en je hebt samen zoveel beleeft. En vergeet niet dat we ook nog roommates waren, dus praktisch gezien waren we 24/7 voor 6 weken met elkaar. Die zaterdag had ik het er dan ook best wel even moeilijk mee en had toen ook echt een beetje het gevoel dat ik ook wel weer terug naar huis wou gaan.

Die zondag zijn we met z’n drieën weer op sleeptouw geweest naar New York. We waren eerst van plan om naar de Brooklyn Bridge en Dumbo te gaan, maar toen we die ochtend bij het ontbijt zaten, hadden we al in de gaten dat dat niet ging lukken. Het regende namelijk echt pijpen stelen en zou de hele dag ook nog door blijven regenen ook. We hadden dus toen ook maar besloten om naar het 9/11 museum te gaan, aangezien dat nog op ons lijstje stond.

Toen we dat museum dus ook in liepen vond ik het eerst niet heel interessant, moet ik je eerlijk zeggen. Er stonden alleen wat overgebleven muren en het was redelijk kaal. Maar dit bleek achteraf nog niet het echte museum te zijn geweest. Toen we in het echte gedeelte waren, overviel het me allemaal wel een beetje. Je zag zoveel dingen. Kapotte brandweerauto’s, stukken vliegtuig die ze nog hadden, papieren, vermist posters, maar ook verhalen van mensen die verteld werden en ze lieten zelf fragmenten zien en verhalen horen van mensen die in de twin towers zaten terwijl het gebeurde. Het verhaal dat me het meest is bijgebleven zijn van de mensen die in het gekaapte vliegtuig naar huis belde om te zeggen hoeveel ze van iedereen hielden. Je hoorde hun voicemail, hun stem. Allemaal van de mensen die later niet meer zijn teruggevonden. Dat gedeelte maakte vooral heel veel indruk op me. Het was er ook best moeilijk om te lopen. Heel veel mensen moesten huilen, vooral de wat oudere mensen. Wat eigenlijk wel heel raar maar ook wel moeilijk was om te zien.

We hebben daar bijna de hele dag gelopen en we zijn, nadat we wat hadden gegeten, ook weer terug gegaan naar de campus.

Die maandag was het MET gala in New York! Ik zat nog wel erg te twijfelen of ik wou gaan of niet, maar uiteindelijk hadden we besloten om toch wel te gaan. Ik wist al wel van te voren dat de kans heel klein was dat we bekende mensen zouden zien, aangezien de straat al een blok van te voren af gezet zou worden. Eenmaal in New York, besloten we om naar het MET museum te gaan lopen, ondanks dat het ongeveer 30 minuten lopen zou zijn. Ik ben uiteindelijk blij dat we dat hebben gedaan, want onderweg kwamen we verschillende hotels tegen waar allemaal paparazzi en fans stonden. We hebben ook bij enkele hotels gekeken en inderdaad hebben we wat beroemdheden gespot! Zo zagen we Julianne Moore, Dakota Johnsen, Kendall en Kylie Jenner en nog andere mensen die ik eigenlijk niet echt herkende haha. We zijn vervolgens richting het Met museum gelopen, maar precies zoals ik dacht was het al een blok van te voren afgesloten. Alles werd bewaakt met politie en heel af en toen lieten ze mensen naar binnen om bij de straat te kijken waar je dus mensen de rode loper op zag stappen. Helaas is dat ons niet gelukt en besloten we dus maar ergens wat te eten en zijn daarna weer met de trein richting de campus gegaan.

Verder liep het begin van de week een stuk rustiger. Ik had namelijk gewoon les en ben niet verder van de campus af gekomen. Echter wouden we deze week wel natuurlijk iets leuks doen aangezien het nu Yentl’s laatste week was. We besloten dan om die donderdag na de lessen naar de Palisades mall te gaan, om daar wat te winkelen en om bij de Cheesecake factory te gaan eten. We hadden het echter super gezellig gehad en besloten zelfs nog om om kwart voor tien naar de film te gaan, aangezien er gewoon een reusachtige bioscoop in de mall stond. We besloten om voor de film: The Hustle te gaan met Anne Hathaway en Rebel Wilson. De film was erg leuk en ze spraken er zelfs nog enkele zinnetjes Nederlands in. Ook hadden de bioscoopstoelen een ligfuncties, dus konden we gewoon liggend naar de film kijken.

De volgende dag – vrijdag – hadden we eerst om half 4 de graduation van Yentl en gingen we daarna weer richting New York. We hadden namelijk kaartjes gekocht voor de musical Wicked! Ik was echt super excited voor deze musical en was daarom ook super blij dat we gingen. De musical was echter niet goedkoop en we zaten dan ook echt bijna helemaal achteraan, wat wel jammer was. Je kon het podium gelukkig nog redelijk goed zien dus daar was wel blij mee. De musical duurde in totaal 3 uur met een kwartier pauze. Ik heb echt intens genoten van de musical en man, wat kunnen die mensen zingen! Ik heb wel echt bij elk liedje kippenvel gekregen, zo intens mooi! Voor het liedje Defying gravity was zo fantastisch. De actrice die het dan ook zong, kreeg een staande ovatie.

De musical was rond 11 uur afgelopen en waren pas rond half 2 weer terug op de campus.

De volgende dag zaten we weer om 10 uur fris en fruitig aan het ontbijten (kuchkuch). Na het ontbijt moesten we echt afscheid nemen van Yentl aangezien zij nu terug naar Nederland vloog. Vervolgens hebben we de trein gepakt richting New York en aangezien het nu wel lekker weer was, zijn we over de Brooklyn Bridge gelopen. Aan de Brooklyn kant zijn we er weer afgegaan en hebben we daar een Hotdog gegeten en een ijsje gehaald. Vervolgens zijn we met de metro richting Coney Island gegaan (dit duurde echter ook nog drie kwartier voordat we er waren). Coney Island is net zo’n beetje als de pier in Los Angeles vind ik. Je hebt er een hele grote kermis als het ware aan het strand. Ik denk dat het echt lekker zomers weer is, je daar zeker je dag kan volmaken. We hebben daar even rondgelopen, Adriënne wou nog graag een rondje karten en vervolgens hebben we de metro weer terug naar Grand Central gepakt en toen de trein weer richting de campus.

De volgende dag waren we allemaal gesloopt. We hebben uitgeslapen en zijn om 12 uur gaan ontbijten. De rest van de dag hebben we allemaal helemaal niks gedaan aangezien het ook de hele dag heeft geregend. Officieel had ik me die dag ingeschreven voor Six Flags maar dat was dus uiteindelijk gecanceld in verband met het weer helaas. We hebben die avond wel lekker Uber Eats besteld en het theater gehuurd en dus op een groot scherm in de avond twee films gekeken. Eerst Extremely Wicked, shockingly evil and vile en daarna Anon. En toen die avond weer vroeg naar bed voor weer een nieuwe week.

Helaas begint voor mij het einde nu wel echt in zicht te komen. Mijn laatste week is officieel ingegaan en heb ook nog aardig wat leuke dingen op de planning staan om mijn laatste week goed in te vullen. Op dit moment heb echt totaal geen zin om terug te gaan. Ik heb het hier zo erg naar mijn zin en kan ook nog steeds niet echt bevatten dat ik zondag gewoon weer in Enschede ben. Het is dat ik begin juni toelatingstoetsen moet maken, maar anders had ik het serieus overwogen om mijn language course te verlengen.

Anyway, ik denk dat het nu weer voor hier laat. Ik heb geen idee of ik deze week nog wat ga posten of niet aangezien het mijn laatste week is en ik er volop van wil genieten. Het kan dus zijn dat de volgende blogpost weer in Nederland is.

– Denise

Hoi allemaal!

Zoals ik eerder al beloofd had, zou ik een aparte blog maken rondom mijn tripje naar Washington. De trip was geregeld via EF en zouden dus ook gewoon met EF naar Washington gaan. Ik was gelukkig niet helemaal alleen, want Janique had zich ook aangemeld om mee te gaan. We vertrokken zaterdag 27 april al vroeg. We moesten namelijk om 7 uur verzamelen in Butler Hall. Na een korte controle of iedereen er was, waren we met een groep van 31 leerlingen waarmee richting Washington zouden gaan. De busreis zou, volgens EF, 4 uur duren. Ik kan je zeggen dat dit niet het geval was. Doordat we best was file hadden, nog een half uur een stop en we nog een tijdje aan de weg hebben gestaan omdat er met een van de banden iets mis was, hebben we er uiteindelijk 6 uur erover gereden om in Washington aan te komen. Onderweg hebben we in Washington onze tourgids ook nog opgepikt. Hij zou ons dit weekend eigenlijk gaan begeleiden en ons alles vertellen rondom bepaalde monumenten en natuurlijk ook over Washington. We begonnen om 14:00 bij het Vietnam oorlog monument. Ian, onze tourgids, vertelde dat een student van Harvard het monument had bedacht. Het moest vanaf de bovenkant als een scheur eruit zien en als je er dan doorheen liep zag je allemaal namen van Amerikaanse soldaten die er aan meededen. Achter elke naam stond of een kruisje, of een diamantje of een kruisje dat in een diamant was veranderd. Het kruisje betekende dat de persoon nooit terug is gekomen van de oorlog, het diamantje betekende dat de overblijfselen van de persoon zijn teruggevonden en geïdentificeerd en het kruisje dat veranderd is in een diamant betekent dat ze later toch nog de overblijfselen hebben gevonden en hebben kunnen identificeren. Het was heel bijzonder om daar te lopen. Al die namen die je op de muur zag staan, maar ook familieleden die onderaan dingen achterlieten. Grote lappen tekst of kinderen die een tekening hadden gemaakt. Verder waren er ook heel veel groepen met oudere mensen. Die hadden allemaal een touwtje met een brief om hun nek met daarop wat ze hebben bijgedragen in één van de oorlogen. Heel veel Amerikanen stopte ook voor deze mensen en begonnen te klappen of riepen ‘’Thank you for your service.’’ Dat was zo bijzonder om te zien! Vervolgens zijn we doorgelopen naar het monument van de Korean war. Hier waren er standbeelden geplaatst van soldaten. Ian vertelde dat als je hier ‘s avonds liep, uit de ogen van de mensen een soort van lasers kwamen. Achter de standbeelden hadden ze ook nog een soort muur met schilderingen erop. Als je dichtbij stond zag je alleen maar een paar puntjes, maar zodra je een paar stappen naar achteren zetten, dan zag je allemaal muurschilderingen van soldaten. Vervolgens zijn we doorgelopen naar het welbekende Lincoln memorial. Toen ik daar liep moest ik meteen denken aan de film Night at the Museum. Daar kregen we even wat vrije tijd om rond te lopen en wat foto’s te maken.

Vervolgens zijn we weer teruggelopen naar de bus en hebben werden we naar ons hotel gebracht. Eenmaal in het hotel werden we ingedeeld in groepjes van vier per kamer. Je kon, als je dat wou, enkele dagen van te voren mailen naar EF als je samen met iemand op de kamer wou. Natuurlijk had ik dat gedaan, maar, zoals ik al dacht, werd ik niet met Janique samen op een kamer geplaatst. Waar ik dus ontzettend erg van baalde. Ik zat nu samen met een 3 Spaanstalige meisjes op de kamer. Eén van die meisjes was echt super aardig en daar ook nog wel gezellig mee gekletst. De andere twee deden alleen maar Spaans tegen elkaar praten, wat weer jammer was. Ik ben er verder niet achteraan gegaan om mijn kamer te veranderen aangezien het maar voor één nachtje zou zijn en ik dat heus wel zou overleven. We hadden de rest van de avond vrije tijd, dus we konden doen wat we wouden. Een de bus had ik al met wat andere mensen gesproken die het wel erg leuk vonden om naar Georgetown te gaan. Dat was dus eigenlijk de winkelstraat van Washington. Janique en ik besloten om met hen met te gaan en hebben toen een uber besteld die kant op. We hebben daar heerlijk met z’n 7en gegeten bij een Irish pub en hebben toen nog een beetje rondgelopen voordat we weer terug naar het hotel gingen.

 

De volgende ochtend moesten we ons alweer om 9 uur melden in de lobby. Dus wij zaten met z’n allen netjes klaar om te vertrekken, toen we de mededeling kregen dat er iets mis was met de bus dus dat het nog wel even kon duren voordat we weggingen. Uiteindelijk was het bijna tien uur toen we eindelijk richting de bus konden gaan. Eenmaal in de bus kregen we ook nog even de mededeling dat we toch niet naar de cemetery zouden gaan aangezien we dus zoveel tijd hadden verloren aan de bus. Dus we zouden er langs rijden en dan zou hij wat vertellen. Daar baalde ik dan wel weer van dat ze het eigenlijk weer een beetje afrekenen op ons. We zijn er vervolgens, inderdaad, langs gereden en hebben iets verder nog bij een standbeeld gestopt om even een groepsfoto te maken. Vervolgens stonden we om 11 uur allemaal buiten de bus en kregen we vrije tijd tot 3 uur om wat gratis museums te bezoeken. Onze reisgids raadde vooral het holocaust museum aan. Hij vertelde ons wel dat je er tickets voor nodig had en het echter vaak wel uitverkocht was. We moesten volgens hem naar de informatiebalie gaan en vragen of er nog extra tickets waren. Vaak hadden ze die dan wel, aangezien er vaak in groepen mensen niet op komen dagen of ziek zijn waardoor ze de tickets gewoon weer teruggeven. Dit hebben Janique en ik vervolgens ook geprobeerd en ja hoor, we kregen tickets voor 13:45. Het was echter wel krap aan, aangezien we maar een uur hadden om dat hele museum door te gaan. Aangezien het ongeveer twaalf uur was en we nog minimaal 1,5 uur moesten wachten voordat we naar binnen mochten, hebben we wat gegeten bij een van de foodtruck kraampjes en hebben we een elektrische step uitgeprobeerd. Op elke hoek van de straat staat er wel één. Via een app kon je de step unlocken waarmee je met 15 cent per minuut kon rijden, wat echt super grappig was. Vervolgens zijn we weer teruggelopen naar het museum en konden we er eindelijk naar binnen. Dit museum was echt een van de indrukwekkendste museums die ik heb gezien. Ze hadden er zoveel dingen van de tweede wereldoorlog. Ze hadden een wagon waar joden in vervoert werden, ze hadden een hele ruimte gevuld met allemaal schoenen van joden uit de concentratiekampen en ze lieten zelfs verschrikkelijk beelden zien van experimenten die ze daar uitvoerde op mensen. Het was super indrukwekkend allemaal. Het enige wat jammer was, was dat we maar een uur de tijd hadden om alles te zien. Om 14:45 zijn we het museum uitgelopen en richting de bus gegaan. We hebben uiteindelijk nog 6,5 gereden en waren dan ook pas rond 10 uur weer op school. Ik heb toen snel nog wat gegeten met Laura en ben toen mijn bed ingedoken aangezien ik de volgende ochtend gewoon weer om half negen les had.

– Denise

 

Hoihoi allemaal!

Het is even een tijdje geleden dat ik weer wat geblogt hebt. Komt eigenlijk omdat ik de laatste paar weken niet heel veel gedaan heb. Heb mijn lessen best verdeeld over de dag wat er soms voor zorgt dat ik om half 6 klaar ben en we dus niet zo heel veel kunnen doen. Bovendien is er nu ook vakantie op de campus, dat betekent dat alle leerlingen die langer dan 4 maanden op de campus verblijven twee weken vakantie krijgen, inclusief sommige leraren. Dit heeft er dan ook uiteindelijk voor gezorgd dat de meeste klassen weer door elkaar zijn gehaald. Inclusief die van mij. Gelukkig bleef een groot gedeelte van mijn klas wel gewoon hetzelfde en zat ik nog gewoon bij Sanne in de klas, waar ik echt super blij mee was. Echter was mijn lerares helaas wel veranderd. Ik had namelijk eerst een Cubaanse lerares van 43 die echt super lief was. Met haar deden niet alleen maar saaie opdrachten uit het boek, maar bespraken we nog best veel rondom de gebeurtenissen hier. Toen zij dus opeens op vakantie ging en wij een nieuwe lerares kregen was dit natuurlijk erg wennen. Deze lerares was echter wel erg van de regeltjes en uit het boek werken. De eerste paar dagen moest ik echt intens erg wennen aan haar en het enige wat ik dacht was: ik wil mijn oude lerares weer terug. Nu enkele dagen later gaat het gelukkig wel weer een stuk beter. Ze komt steeds losser wat ervoor zorgt dat we gelukkig ook wat interessante dingen doen dan alleen maar opdrachten uit het boek.

Naast dat mijn normale lessen waren veranderd, waren ook mijn spin classes veranderd. Hierdoor had ik opeens geen Crime and Psychology en US cultures meer, maar was dit veranderd naar Writing en Business. Dit heeft de academie random voor mij gekozen zonder dat ik dit eigenlijk wou. Maarja, ik stond er in principe wel open voor want dan ervaarde ik dit ook eens een keer. Echter vond ik dit helemaal niks en kon ik gelukkig voor de week erop mijn spin weer veranderen. Ik heb het dan toen ook eerst naar American Ways en Crime and Psychology veranderd en afgelopen week toch maar weer besloten om het naar US history and cultures en American Ways. Je kan dus zeggen dat ik aardig wat spin Classes heb gehad 😉

Verder is zondag 15 april nog een ander Nederlands meisje, Janique, aangekomen, waarmee ik in Nederland ook al contact had. Samen met nog een ander Nederlands meisje, Sofie, sloten ze als het waren bij mij, Evi en Laura aan en waren we opeens met z’n vijven. De eerste week voor hun hebben ze echter veel met ze tweeën gedaan. Als in naar New York gaan. Evi, ik en Laura waren best nogal vermoeid van de weken die we gehad hadden dus hadden we niet mega veel zin om overal mee naartoe te gaan. Bovendien hadden we de meeste dingen die hun gingen doen al gezien. Echter hoeven we ons hier op de campus gelukkig niet mega erg te vervelen. Zo zijn we die dinsdagavond met z’n vijven naar Zumba gegaan! Dit was echt super grappig aangezien het dus super snel ging en niemand er van ons echt iets van bakte. De Zumba duurde een uur en we hebben ons vervolgens nog aangesloten bij volleybal tot 22:00. Dit was echt super leuk en stiekem eigenlijk nog wel veel leuker dan het hele Zumba.

Op die donderdagavond besloten we maar op een beetje avontuur te gaan. We hadden al van wat mensen en klasgenoten om ons heen gehoord dat er een soort kroeg/bar is in een plaatsje verderop waar heel veel EF studenten komen. Dus Evi, ik en Laura besloten dit ook maar eens op te zoeken. En inderdaad, bijna de hele bar was gevuld met EF studenten, wat het natuurlijk weer super leuk maakte. Je leerde gelijk weer heel veel nieuwe mensen kennen. We waren dan ook pas weer om half 5 terug op de campus.

Die zaterdag besloten we om dan toch weer eens iets te doen in New York. Een heel concreet plan hadden we niet, maar we wisten alleen dat we heel graag naar de film wouden. Ik ook aangezien er net een nieuwe film in de bioscoop draaide waarvan ik het boek heb gelezen. Hoe cool is dat, dat je dan vervolgens de film midden op Times Square in een bioscoop op de 20e verdieping kan kijken. Dit hebben we uiteindelijk dus gedaan en het was echt super gezellig! De film die we hebben gezien was: After. Wat best een goede film was. We hadden eerder die dag niet veel meer gedaan dan een beetje rondlopen op Times square.

Die zondag was het eerste paasdag. Ik had verwacht dat ze hierop de campus wel iets zouden doen aan de pasen, maar dit was niet echt het geval. Ze hadden wel neergezet dat er een paasdiner was, maar dit was eigenlijk gewoon hetzelfde avondeten als alle andere dagen. We wouden graag weer met z’n drieën richting 5th avenue gaan aangezien daar een soort van optocht zou zijn. Helaas had Evi die nacht koorts gekregen en besloot ze dus om op de campus te blijven en dus zijn Laura en ik met z’n tweeën op pad gegaan. Het was die dag erg lekker weer en hebben dus een beetje rondgewandeld en gewinkeld op 5th avenue. Er was helaas niet echt een parade, maar er waren wel heel veel mensen verkleed en hadden allemaal bijzondere hoeden op. Ook de hondjes waren vaak verkleed. Erg grappig om te zien. Daarna besloten Laura en ik om naar Dumbo te gaan. Nee, niet Dumbo als in de olifant Dumbo, maar een klein plaatsje onder de Brooklyn Bridge. Het is best bekend en zodra je er een foto van ziet, dan herken je het wel. We waren nog van plan om daar de Brooklyn Bridge te lopen, maar het was al 5 uur en we wouden graag weer op de campus eten. En aangezien het een half uur met de metro was naar Grand Central en 40 minuten met de trein naar Tarrytown, besloten we de Brooklyn bridge maar een andere keer te doen.

Die maandag had ik echter gewoon weer om half 9 les, helaas. En dit keer ook zonder Sanne aangezien ze die vrijdag weer naar huis is gegaan. Dat was wel even wennen in de klas, maar gelukkig zit er nog een andere Nederlandse jongen in mijn klas dus dat is wel fijn. Verder besloten we die dinsdag weer met z’n allen naar volleybal te gaan, behalve Evi aangezien die nog steeds erg ziek was. Het hele volleyballen was allemaal goed gegaan, maar zodra het afgelopen was, begon de drama. Ik had alleen mijn kaartje en mijn waterflesje meegenomen naar de gymzaal, maar zodra ik mijn flesje pakte, was mijn kaartje verdwenen. Sofie vertelde mij dus dat ze een meisje een kaartje vlakbij haar jas zag pakken en wist dus bijna zeker dat zij het was. Het probleem was alleen dat wel wisten hoe ze eruit zag maar we wisten geen naam of iets. We hebben toen eerst bij de security van de gym gevraagd of mijn kaartje daar lag. Maar zoals verwacht, was er niks. Hij raadde ons aan om naar de security in Butler Hall te gaan. Dit hebben we dus vervolgens gedaan. Nadat we het verhaal hadden uitgelegd aan de security daar moesten raadde hen mij uiteindelijk aan om naar Rita Hall te gaan en te vragen naar lost and found. Als het er die avond niet in lag, moest ik het de volgende dag weer vragen en anders een nieuw kaartje kopen van 25 dollar. dus wij met z’n vijven richting Rita Hall gelopen, maar terwijl we daar naartoe liepen, zagen we opeens dat meisje buiten zitten waarvan we dachten dat ze mijn kaartje had. We voorzichtig benaderd aangezien we niet aanvallend over wouden komen. Toen ze haar zakken controleerde had inderdaad opeens twee kaartjes! Ze bood haar verontschuldigingen aan en gaf me mijn kaartje terug. Ik was best opgelucht aangezien ik nu niet een nieuwe hoefde te kopen voor 25 dollar.

Die donderdag besloten we om met z’n vijven richting palisades mall te gaan. Ik was hier al eens eerder geweest, in mijn eerste week, en zag toen Jennifer Lopez. We waren van plan om daar naar de bioscoop te gaan aangezien ze daar van die ligstoelen hadden. Maar na dat we een uurtje hadden gewinkeld, besloten we de film maar over te slaan. We hebben die avond gezellig gegeten bij TGI Fridays. Hetzelfde restaurant waar ik in de eerst week ook had gegeten. Als laatst besloten we nog om naar Target te gaan aangezien die daar ook in het winkelcentrum zat. Toen we binnen liepen en een karretje hadden gepakt wou Sofie heel graag een foto van in het karretje. Dus toen zijn we met z’n allen naar de cornflakes afdeling gegaan en hebben daar een hele fotoshoot gehouden, wat echt super grappig was.

Vervolgens zijn we weer met de bus naar huis gegaan.

Die vrijdag hadden we niet iets speciaals op de planning staan en hebben ook niet echt iets heel bijzonders gedaan. Wel was het helaas de laatste dag voor Sofie en Evi. Sofie vloog zaterdag weer terug naar Nederland en Evi bleef nog een week in stad samen met haar moeder en zusjes. Die middag om half 4 werd er een graduation  gehouden voor alle studenten die dus weggingen. We hebben met z’n alle gekeken en ondanks dat het maar kort duurde hadden ze het wel leuk gedaan. Snel Sofie’s diploma opgehaald en vervolgens nog buiten even een fotoshoot gehouden.

Die avond besloten we om met z’n allen wat te bestellen via Uber Eats. Ze hebben hier in Tarrytown een super lekker Koreaans eet tentje genaamd Bibille, waarbij je een pokeball kan samenstellen met allemaal groente en vlees. Het is echt super lekker maar ook een verademing aangezien het het enige eten is waar geen vet vanaf druipt. We hebben het die avond super gezellig gehad en ik heb gelijk afscheid genomen van Sofie aangezien ik haar niet meer zou zien. Ik zou namelijk de volgende dag vertrekken voor een weekend Washington!

Voor nu laat ik het hier even bij. Voor mijn Washington trip zal ik een apart blogpost maken!

– Denise

Hoihoi allemaal,

Excuses dat ik niet eerder meer heb geblogt. Heb het de afgelopen dagen zo druk gehad met school en naar New York gaan.

Ik las net mijn eerder blogpost terug en ik zie dat ik helemaal vergeten ben om te vertellen hoe het nou uiteindelijk afgelopen is met mijn kamer. Het was uiteindelijk heel wat geregel om toch nog een goede kamer te krijgen. Laura en ik kregen eerst allebei verschillende kamers waar we konden kijken en beslissen of we daarop wouden. Maar naar enkele bezoekjes kreeg ik echt het gevoel dat ik niet heel erg welkom was. Daarom heb ik uiteindelijk gevraagd of er een mogelijkheid was of Laura en ik samen op een kamer konden. Na heel veel gezucht, kon hij uiteindelijk een kamer geven waar we met z’n tweeën op konden waar echter al wel een ander meisje bij in zat. Nadat we even bij de kamer langs zijn gegaan en het meisje even gesproken hadden, hebben we gelijk mijn spullen al naar de kamer verhuist. Ons kamergenootje komt uit Colombia en ze heet Sara. Dat is eigenlijk het enige wat we van haar weten. Ze kan namelijk niet goed Engels en praat dan ook nauwelijks met ons. Wanneer we dan ook een gesprek proberen aan te knopen, zegt ze allemaal maar ja of nee, wat dan wel weer jammer is. Maar de communicatie is de afgelopen weken wel vooruit gegaan! Ze zegt hoi en doei als ze de kamer binnenkomt, wat ze eerder niet deed. En als we haar wat vragen antwoord ze, maar niet meer dan ja of nee.

Het is dus uiteindelijk goed afgelopen met mijn kamer en heb het er ook gelukkig heel erg naar mijn zin.

 

Momenteel ga ik mijn vierde week alweer in. Ik merk nu wel dat tijd echt super snel gaat! ik zit dus al bijna op de helft. Ik zal mijn belevenissen van de afgelopen 2 weken dan ook beetje samenvatten met de dingen die we hebben gedaan. Zo ben ik dinsdag 2 april naar mijn eerste Broadway Show geweest! Het was Frozen the musical en heb het heel erg naar mijn zin gehad. Christin had voor mij op dezelfde dag nog een kaartje gekocht, waardoor het maar 58 dollar was om er naartoe te gaan. We zaten echter wel wat verder achterin, maar we konden het nog steeds uitstekend zien! Wel was het jammer dat de koning en Kristoff allebei gespeeld werden door een donkere man en Olaf werd gespeeld door een meisje.

 

Verder zijn we op vrijdag met z’n allen nog voor de laatste keer New York ingegaan. Christin, Evi en Chiara besloten om de lessen die ze die dag hadden allemaal te skippen, waardoor hun ‘s ochtends al vertrokken waren. Wij besloten om rond een uur of 4 te gaan, wanneer de rest dus eigenlijk klaar waren met hun lessen. We besloten een taxi richting Brooklyn te nemen, aangezien Laura nog heel graag een tattoo wou hebben. Nadat we – midden in de spits – 1,5 uur later aankwamen in Brooklyn, bleek de tattoo shop vol te zijn en besloten we dus een metro te pakken richting Times Square om daar de rest van de groep te ontmoeten. Nadat we elkaar eindelijk hadden gevonden, zijn we met z’n allen richting een heel leuk restaurantje gelopen om daar onze laatste avond met elkaar door te brengen. Daarna hebben we nog even over Times Square gelopen en hebben toen de trein weer terug naar Tarrytown genomen. De volgende dag was een minder leuke dag, aangezien bijna al onze vrienden al weggingen. Christin als eerste. Zij zou doorvliegen naar San Diego om daar nog 2 weken door te brengen op een EF campus. Nadat we haar hadden uitgezwaaid, moest Valentina nog wachten tot 15.45 voordat zij werd opgehaald. Ik heb die middag samen met haar gezeten en haar gezelschap gehouden. Laura en Julian besloten uiteindelijk nog om naar Woodbury te gaan (de outlet). En toen het dan ook echt 15.45 en Valentina ook in de auto stapte om weg te gaan, werd het allemaal opeens zo echt. Laura, ik en Evi zouden alleen nog overblijven op de campus terwijl de rest allemaal weer naar huis zouden gaan. Heel raar is dat. ‘s Avonds hebben we niet veel gedaan. Julian zou bij een vriend in Manhattan nog een paar nachten slapen en dan die woensdag weer terug vliegen, dus hebben we gewacht tot hij opgehaald werd ‘s avonds en hebben toen vervolgens met z’n drieën pizza besteld.

Die zondag wouden we graag wat cultureels doen, dus besloten we met z’n drieën naar het MET museum te gaan. Eenmaal daar zou Julian ook nog komen, zodat we met ze vieren het museum in konden. We hebben daar de hele middag gehangen en rondgekeken. En met de hele middag bedoel ik ook echt de hele middag. We waren daar rond 12:00 en we liepen om 16:30 weer naar buiten. Ik was ook helemaal gaar van alle dingen die ik gezien had! We besloten dan ook om een hotdog op de MET stairs te eten en dan vervolgens de trein weer terug naar Tarrytown te nemen.

 

Week 3

De derde week was op zich wel een redelijke drukke week. Niet alleen qua activiteiten die ik gedaan heb, maar ook rondom school. Voor mijn General English class kreeg ik woensdagochtend een project rondom ‘’Advertisement’’ aangezien dit ons thema was van de week. Dit project moest dan voor tien uur ‘s avonds opgestuurd worden. Verder moest die donderdag voor mijn spin class ‘’Crime and Psychology’’ een presentatie houden rondom een Zwitserse gevangenis. Ik werd gekoppeld aan een Zwitserse jongen, dus dat was wel makkelijk. Alleen was het stomme dat we die dag gepland hadden om naar New York te gaan, aangezien we dus alle 3 rond 13:00 vrij waren. Ik heb toen snel ,na mijn lessen, mijn project afgemaakt en opgestuurd. Aangezien toen al rond een uur of 4 was, heb ik mijn presentatie maar even achterwege gelaten, ondanks ik het de volgende dag moest houden en praktisch gezien nog helemaal niks had. Nog wel even contact gehad met die jongen waarmee ik het samen moest doen en de punten opgedeeld wie wat deed. Gelukkig had ik de volgende dag nog 1,5 uur tussenuur voor de les, dus had ik maar voor mezelf besloten om het dan toen doen. Toen we dus ook eindelijk om kwart voor zes in New York waren, hebben we de ferry richting Williamsburg gepakt. Eenmaal daar wisten we dat er ergens een heel schattig klein winkelcentrumpje was met een tattoo shop erin. Dus drie keer raden wat Laura heeft gezet 😉 Het is de skyline van New York en hij is ook super mooi gelukt. Vervolgens hebben we nog een beetje rondgelopen in Williamsburg en zijn we naar een klein parkje gegaan, waar we op een bankje heel mooi uitzicht hadden op de skyline van New York. Tegelijkertijd ging de zon ook nog onder, dus beter konden we het niet treffen. Vervolgens zijn we naar Joe’s Pizza gelopen (een hele bekende pizza zaak, die regelmatig in tekenfilms/films voorkomt, zoals Spiderman) en hebben we daar een pizza punt gegeten. Toen besloten we de ferry richting Wallstreet te nemen, want die ging dan onder de Brooklyn bridge door. En aangezien het donker was, kon je heel mooi de lichtjes zien. Eenmaal op Wallstreet hebben we de metro terug naar Grand Central genomen en zijn we weer terug gegaan naar Tarrytown.

 

De volgende dag had ik dus mijn presentatie. Om kwart over 11 ben ik dan ook snel naar mijn kamer gegaan om een presentatie in elkaar te flansen en mijn stukje te schrijven. Toen ik eindelijk lekker bezig was met het schrijven van mijn stukje, ging het brandalarm af. Had ik weer. Nog een kwartier voordat ik mijn les heb, gaat dat verdomde brandalarm af. Gelukkig was het een oefening en hoefde we niet naar buiten of iets (?!), wat uiteindelijk ook beter voor me uitkwam. Nadat ik de presentatie en mijn stukje had afgemaakt ben ik snel naar het lokaal gelopen. Eenmaal daar heb ik de Zwitserse jongen laten zien wat ik had gemaakt en met hem het document gedeeld. De rest van de les probeerde ik een beetje onzichtbaar te zijn in de hoop dat mijn lerares ons zou vergeten. Maar helaas. We waren echter wel als een na laatst aan de beurt. Toen ik de presentatie uiteindelijk had opgestart, begon de jongen met praten en je raad nooit wat hij deed. HIJ BEGON MIJN STUKJE VOOR TE LEZEN!

Ik wist totaal niet wat ik moest zeggen en was met stomheid geslagen. Hij had zijn stukje wel met mij gedeeld, maar ik heb daar zelf niet zoveel aandacht aan geschonken aangezien het zijn stukje was. Het stond daarom ook nog vol met spelling- en grammatica fouten. Gelukkig stelde de lerares tussendoor nog een vraag aan ons, waardoor ik snel weer insprong in mijn eigen stukje. Uiteindelijk is het wel goed gekomen en kregen we al met al geen cijfer voor de presentatie. Gelukkig maar.

 

Als laatst hebben we dit weekend best wel druk gehad. Zo had ik vrijdag mijn eerste Baseball game van de Yankees! Het was echt super leuk en best indrukwekkend. Je bent namelijk zo gewend om een voetbalveld te zien en niet een honkbalveld, dus dat was wel heel grappig. We moesten wel even van te voren de spelregels opzoeken van honkbal, maar als je enige tijd had gekeken begon je langzamerhand ook wel de spelregels te begrijpen. We hebben echt een super leuke avond gehad, alleen was het erg jammer dat het continu heeft geregend. Op een gegeven moment regende het zo hard, dat ze wedstrijd hebben stilgelegd en niet meer hebben doorgespeeld. Waardoor de Yankees uiteindelijk ook nog verloren hadden, helaas. We kwamen dan ook helemaal zeiknat en koud aan op de campus.

 

De volgende dag zijn we met z’n drieën richting Central Park gelopen en hebben de hele dag daar een beetje gehangen aangezien het 25 graden was! Het weer kan hier zo erg wisselen! Vrijdagavond was het echt 2 graden en heeft de hele avond geregend en de volgende dag is het bijna zomer!

 

Zondag zijn we richting Greenwich Village gegaan, waar ook wel het bekende Friends appartement staat. We hebben daar een beetje rondgekeken en wat leuke foto’s gemaakt. We zijn toen doorgelopen naar de Mangolia Bakery. Een bekende bakkerij in de buurt die bekend staat om hun goede cupcakes. Om überhaupt in de hele kleine bakkerij te komen, moesten we buiten in de rij staan! Wat echt super gek was. Na de bakkerij zijn we doorgelopen naar een soort brug, wat vroeger een spoor was waar de treinen overheen reden. Daar kon je dus overheen lopen en je zag ook nog daadwerkelijk de het oude spoor. Daarna zijn we nog kort door Chelsea market gelopen en vervolgens zijn we weer met de trein terug naar Tarrytown gereden.

 

Zo, en dit zijn de belevenissen van de afgelopen weken! Er gebeuren zoveel dingen en ik doe ook zoveel dingen dat het voor mij soms echt even zoeken is wanneer ik zin en tijd heb om mijn blog te schrijven. Maar ik ga mijn best doen om steeds wat kleinere stukjes om de paar dagen te uploaden!

– Denise 🙂

Hoi allemaal!

Nou daar zit ik dan, ik ben officieel aangekomen in New York en heb er bijna 2 weken op zitten. De afgelopen dagen is er zoveel gebeurd dat ik nog niet echt de kans en zin had om te bloggen, vandaar dat het ook wat later is geworden. Ik zal even kort vertellen wat er allemaal gebeurd is afgelopen weken.

Nadat ik een goede vlucht van 8 uur had gehad, kwamen we aan in New York. Waarschijnlijk denk je nu huh? wij? je ging toch alleen? Nou, niet helemaal. Via MyEF (eigenlijk gewoon Facebook voor EF student) heb ik een ander meisje leren kennen, Laura, die ook op dezelfde datum als ik naar New York vertrok. Na wat contact te hebben gehad, hadden we besloten om samen te vliegen, aangezien we toch op dezelfde vlucht zaten. Toen we onze bagage hadden, moest, als het goed was, EF er staan om ons op te halen. Ik zei nog tegen Laura: ‘’Moet je opletten, staan ze er niet.’’ Toen liepen we dus  door de klapdeur en inderdaad, geen EF. Gelukkig hadden we noodnummers meegenomen voor als er wat was, dus besloten we er eentje te bellen. De persoon aan de telefoon vertelde dat er meerdere mensen opgepikt moesten worden, waardoor de chauffeur wat later kon zijn. Na ongeveer drie kwartier wachten kwam er eindelijk een man aan met een bordje EF. Hij stelde zich voor als Oscar en gaf ons de mededeling dat we nog moesten wachten op een ander meisje van een andere vlucht. Na nog eens drie kwartier wachten konden we eindelijk met de auto naar de campus (wat ook nog een uur rijden was).

Eindelijk aangekomen op de campus moesten we allemaal papierwerk invullen en werd er gelijk een foto van je gemaakt voor op je pasje. Ik kan je zeggen, na meer dan 10 uur reizen is dat niet de charmantste foto. Dit pasje is bedoeld voor toegang tot je kamer maar ook de was ermee te betalen. Toen we onze kamer nummers kregen, zagen Laura en ik al heel snel dat we niet bij elkaar in de kamer zaten, en zelfs niet bij elkaar in het gebouw. Wat natuurlijk heel jammer was. Ik zat in het gebouw Gerard, wat dus direct naast het hoofdgebouw zit. Een van de Amerikaanse meisje vertelde een beetje over de campus en bracht me vervolgens naar mijn kamer. Maar toen ze de deur van mijn nieuwe kamer open deed, wou ik het liefst weer omdraaien en weglopen. De kamer was één grote rotzooi. Overal lagen pakjes noodles, chinese verpakkingen en kledingstukken. Een paar seconde later kwam een Taiwanees meisje de badkamer uitgelopen en keek ons een beetje verbaast aan. Blijkbaar wisten ze niet dat er nog iemand op de kamer bleef slapen, waardoor er geen ruimte voor mij vrijgemaakt was. Alle kasten waren gevuld en het enige bed dat nog over was, had geen dekbed, kussen of lakens. Bovendien was het het bovenste bed op een stapel bed en was de kamer, met mij erbij, gevuld tot 4 personen. Het Amerikaanse meisje die mij naar mijn kamer had gebracht werd best boos op het Taiwanese meisje en moest ter plekke een kast opruimen, terwijl zij op zoek ging naar lakens voor mij. Ik ging dus maar aan het tafeltje zitten dat midden in de kamer stond.

Ik voelde me vreselijk ongemakkelijk en wist ook niet goed hoe ik me moest gedragen. Terwijl zij haar kast aan het leegruimen was, besloot ik Laura maar een berichtje te sturen met de vraag hoe haar kamer was. Ook Laura had niet zoveel geluk met haar kamer, ze vertelde dat ze samen met twee Franse meisjes op de kamer zat, die een beetje losgeslagen waren en ook alleen maar Frans met elkaar praatte. Al snel kwamen we tot de conclusie dat we beide niet langer op deze kamer wouden blijven en zijn we dus naar Butler Hall, het hoofdgebouw, vertrokken om te vragen voor een nieuwe kamer. Het meisje aan wie we het vroegen, was hetzelfde meisje die me naar kamer had gebracht. Wat er gelukkig voor zorgde dat ze de situatie goed begreep. Ze heeft er uiteindelijk voor gezorgt dat ik in ieder geval die nacht niet op die kamer hoefde te blijven en mocht verhuizen naar een tweepersoons kamer. Normaal gesproken zou je meer moeten betalen om op een een of tweepersoons kamer te zitten maar daar hadden ze nu even een uitzondering voor gemaakt. Ik zou de volgende morgen weer achter een nieuwe kamer aan moeten gaan. Laura mocht helaas niet bij mij op de kamer slapen, wat wel weer een beetje raar was, en die is dus gewoon weer ‘s avonds vertrokken naar haar eigen kamer. Die zondag was dus ook echt een vreselijke lange dag en ik was dan ook blij dat ik eindelijk in een bed lag.

De volgende ochtend hadden we om half 9 oriëntatie ochtend. Deze ochtend bestond uit een gedeelte een spreek- en schrijftoets maken en een gedeelte met uitleg over praktische dingen rondom de campus. ‘s middags kon je, als je wou, ervoor kiezen om mee te gaan naar New York. Dit kostte dan nog wel 55 dollar extra.

De spreek- en schrijftoetsen gingen allemaal prima. Het stelde gelukkig niet heel veel voor. Bij de spreektoets nam een leraar je apart en ging dan met je in gesprek rondom je land en waarom je hier naartoe bent gekomen. De schrijftoets was precies hetzelfde maar dan waren de vragen meer gericht rondom New York. Aan de hand van deze toetsen, en een lees- en luistertoets die je al thuis moest maken, werd je niveau bepaald. De niveaus die ze hier hebben zijn best verschillend. Ze beginnen bij A1.1 en A1.2, dit is basisschoolniveau Engels. Dan heb je B1.1, B1.2., B2.1 en B.2.2, dit zijn meer de gemiddelde niveaus. Dan heb je nog C1.1, C1.2 en C1.3, dit zijn de wat gevorderde niveaus en als laatst heb je C2.1, C2.2 en C2.3. Ik ben zelf uiteindelijk geplaatst in niveau C1.1.

Na deze toetsen en uitleg rondom de school, gingen we ‘s middags met een grote groep New York in. Samen met iemand van de afdeling ‘’Activities’’ werden we begeleid naar het station van Tarrytown en werd ons alles uitgelegd rondom het kopen van treinkaartjes. Na een rit van 40 minuten kwamen we dan ook eindelijk aan op Grand Central. Dat eerste moment dat je die hal binnenstapt, heb je wel echt even zo’n Gossip Girl momentje. Alles was mega groot en ook best wel druk. We bleven hier niet al te lang en we werden al gelijk naar buiten geloodst door onze ‘’gids’’ en vervolgde ons toer richting Top of the Rock. Top of the Rock is een van de grootste gebouwen waar je uitzicht hebt over de hele stad en echt super mooie foto’s konden maken. Toen onze ‘’gids’’ ons de toegangskaartjes gaf en we toen ook eindelijk boven aankwamen, was hij ook verdwenen. Onze gids had ons allemaal achtergelaten zonder ook maar iets te zeggen van dat hij wegging. Dat was dus wel een beetje raar. Gelukkig was het boven op de het gebouw het uitzicht super mooi! Het was echt even zo’n ‘knijp in mijn arm’ momentje. We zijn daar dus ook echt wel een tijdje geweest. Toen we klaar waren wisten we ook niet echt zo goed wat we moesten doen. We hadden geen idee welke kant Grand Central was, en we wouden nog wel graag wat andere dingen zien. Toen we dus met een grote groep beneden stonden besloten we maar met z’n alle richting Times Square te gaan aangezien dat best dichtbij was. Ik moet je eerlijk zeggen, toen we op Times Square kwamen was ik eerst wel een beetje teleurgesteld. Ik had het veel groter en met veel meer schermen verwacht. Na Times Square zijn we weer met de trein richting de campus gegaan. Ik had zo’n leuke dag gehad met iedereen, dat ik eigenlijk alweer mijn kamer problemen vergeten was.

De volgende dag had ik mijn eerste lesdag, dit was nog best spannend. Het enige wat ik wist was het lokaal nummer en dat het een General English class was. Gelukkig had ik een hele aardige lerares die me mijn boeken en alles gaf en me een beetje op mijn gemak stelde. Mijn klasgenoten waren verder ook wel aardig en gelukkig zat er nog een andere Nederlands meisje in de klas, Sanne, die me een beetje vertelde hoe hier in elkaar zat op de campus en de stad. Daar was ik dus wel blij mee. Mijn lessen eindigde om 14:20 en we zijn toen daarna met dezelfde groep van Times Squares naar een Palisades Mall gegaan. Dit is een hele grote winkelcentrum met allemaal bekende winkels als Target, Bath & bodyworks, Abercrombie and Fitch en ga zo nog maar even door. Toen we ook naar de bovenste verdieping gingen stond daar, tot onze grote verrassing, Jennifer Lopez! Ze was bezig met het filmen van de film Hustlers, dus een gedeelte van het winkelcentrum was dus afgesloten. We hadden een super leuke dag gehad en waren ook weer redelijk laat terug op de campus.

De volgende ochtend moest ik weer vroeg beginnen en had ik gelukkig maar les tot 12:50. De lessen gingen gelukkig erg snel en de laatste les, wat een Spin class voor me was, was ook erg leuk! We zijn ‘s middags met de meiden even naar de Tarrytown gelopen om wat boodschappen te doen en eventjes rond te kijken in het dorpje. Onze campus ligt namelijk niet midden in het dorpje Tarrytown. Je moet Tarrytown maar zien als een heuvel, waarbij onze campus bovenop de heuvel ligt en het station en echt de winkels van Tarrytown onderaan de heuvel. Het is dan ook echt een hel om naar boven te lopen naar de campus, want je loopt zo steil tegen de heuvel op. Ook op de campus zelfs is het echt omhoog en omlaag lopen. Ik heb dan ook de eerste paar dagen zoveel spierpijn gehad in mijn kuitspieren! Die vrijdag hebben we met z’n allen de taxi gepakt richting Central Park. Op dit moment is Central Park helaas nog niet zo mooi, omdat alle bomen nog kaal zijn en en het gras is erg geel. Over een paar week willen we daar weer terug naar toe gaan, als de bomen beginnen met bloeien. Ik denk dat het daar dan echt super mooi is. We zijn toen, nadat we wat gegeten hadden, met de metro richting 9/11 memorial gegaan. Het was toen inmiddels al donker waardoor het eigenlijk extra mooi en bijzonder was. Eén van onze vrienden wou toen heel graag bij het World Trade Centre omhoog. We hebben dat toen ook gedaan en ik kan je zeggen, dat was het mooiste uitzicht wat ik ooit in mijn leven heb gezien. Je had een 365 graden uitzicht en je kan echt alles zien. De Brooklyn Bridge, Statue of Liberty, Empire State building. Als je ooit nog een keer in New York komt, raad ik je echt aan om in de avond naar het World Trade Centre te gaan! Het was echt schitterend en we zijn daar ook gebleven totdat het ook ging sluiten.

En toen was het zaterdag. Een hele mooie maar tegelijkertijd ook een beetje een verdrietige dag aangezien de eerste persoon van onze vriendengroep ons zou verlaten. Hij had namelijk hiervoor al twee weken rondgerezen in Orlando en zou als laatste nog een weekje naar New York gaan, op de campus dus. Na een laatste ontbijt zijn we met de rest van de groep weer vertrokken richting New York. We wouden heel graag de gratis boot langs Statue of Liberty nemen. Dit hebben we ook gedaan en we kwamen redelijk dicht bij het standbeeld. We hebben toen op Staten Island wat gegeten en zijn toen vervolgens weer terug gegaan met de boot en hebben toen de metro richting Soho gepakt om daar de rest van de middag te gaan shoppen.

Die zondag hebben we een taxi gepakt richting Woodbury. Woodbury is een outlet van verschillende winkeltjes. Van Gucci tot Levi’s. Daar hebben we dus de hele zondag doorgebracht. Ik was die avond dan ook helemaal gesloopt. Niet van het lopen van de hele dag maar ook van de hele week. We hebben zoveel gedaan en gezien dat ik echt gesloopt door was. De reden waarom we alles zoveel in één week hebben gepropt is omdat de rest van onze vriendengroep de week erop weer zou vertrekken.

Ik denk dat ik het voor deze blogpost maar even laat en het in twee delen op splits aangezien het anders zo lang wordt. Het tweede deel upload ik waarschijnlijk maandag of dinsdag, dat moet ik nog even kijken! 🙂

Tja, daar sta ik dan. Zoals de titel al zegt, een nieuw avontuur. Morgen zal ik naar New York vliegen om daar 2 maanden te verblijven. Ik kan het nog niet beseffen dat alles zo snel is gegaan. 26 januari had ik me in Utrecht ingeschreven voor de taalcursus en ik weet nog dat ik in de auto dacht: ‘’oh dat duurt nog 2 maanden!’’ nou die twee maanden zijn echt voorbij gevlogen en het komt nu allemaal zo dichtbij. Ik zal je eerlijk zeggen, ik vind het doodeng! Maar tegelijkertijd heb ik er juist ook super veel zin in! Het maken van nieuwe vrienden, een nieuwe stad ontdekken, maar ook de Amerikaanse cultuur. Ik heb er al wat van kunnen proeven in eerdere vakanties en ik vond het toen echt fantastisch.

Ik denk dat voor mij persoonlijk de eerste twee weken het moeilijkst gaat zijn. Vooral het feit dat je niet in je eigen vertrouwde omgeving bent. Je slaapt met andere op een kamer, je moet constant in een andere taal praten en bovendien is de campus echt mega groot. Verder ben je ook alleen. Niet alleen alleen, want er zijn altijd wel mensen bij je in de buurt, maar het is niet je familie of zijn het je vrienden die je al jaren kent. En ik denk dat dat weer voor een soort eenzaamheid kan zorgen.

Toen ik me dus officieel had ingeschreven voor de taalcursus, heb ik het langzaam ook aan mensen om me heen vertelt. Bij veel mensen zag ik vraagtekens boven hun hoofd en zag ik aan ze dat ze niet goed begrepen wat het eigenlijk inhield. Ik zal het daarom nog even kort uitleggen.

EF (Education First) is een organisatie die allemaal taalreizen aanbiedt. Zo kan je, als je bijvoorbeeld net klaar bent met je middelbare school, ervoor kiezen om een High School year te doen in Amerika. En dan heb je natuurlijk ook de taalcursussen. Dit kan je letterlijk overal ter wereld doen! Sydney, Shanghai, München, Hawaii, LA en ga zo nog maar verder.

Je kan zo’n taalreis zo lang mogelijk maken als je zelf wilt. Het minimale wat ze aangeven is 2 weken en het maximale is 24 weken. Iedere maandag door het hele jaar heen kan je beginnen met je taalcursus.

Iedere plek heeft andere accommodaties en regels. Bij mijn plek in New York slaap ik op de campus in een kamer met maximaal 4 andere meisje (vaak is dit niet helemaal vol, en slaap je met z’n tweeën of drieën op een kamer). Sommige kamers hebben een badkamer aan de slaapkamer zitten en andere kamers hebben weer een gezamenlijke badkamer met de rest van de gang. Je moet het maar echt een beetje voorstellen als een Amerikaanse universiteit.

Ik heb 32 lessen in de week, waarvan er 16 algemene taallessen zijn (dus echt het spreken, schrijven, luisteren rondom de Engelse taal), 4 Project Sessie (Ook wel ILab opdrachten genoemd, dus achter de computer opdrachten maken), 10 lessen in keuzevakken (Denk aan muziek, economie, maar ook het kijken van bijv. het nieuws en daarover discussiëren met je klasgenoten) en dan nog 2 colleges. Voor de rest ben je vrij om te doen wat je wilt. Je kan in op de campus blijven, het dorpje verkennen waar de campus staat (Tarrytown, net buiten New York) of natuurlijk naar New York gaan! (Hiervoor moet je nog 40 minuten rijden).

Ik denk dat ik het zo wel redelijk heb omschreven wat het eigenlijk allemaal inhoudt. Ik denk dat het hier dan ook bij laat voor vandaag. Ik zal ergens volgende week weer wat plaatsen wanneer ik een beetje ingenesteld ben!